۱۳۹۰ آذر ۱۶, چهارشنبه

تظاهرات فاشیستها و ضد فاشیستها در 10 دسامبر در شهر کلن



در روز شنبه 10 دسامبر فاشیستها در ساعت 12.00 در کلن - کالک مقابل اداره پست جمع خواهند شد که به این دلیل نیروهای ضد فاشیست به منظور جلوگیری از حرکت فاشیستها ساعت 10.00 صبح در خیابان اصلی کالک مقابل محل قرار و گردهمائی فاشیستها  تجمع خواهند کرد تا از جمع شدن و گردهمائی فاشیستها جلوگیری کنند. دوستانی که قصد شرکت در تظاهرات ضد فاشیستها را دارند می توانند با مراجعه به صفحه فیس بوک , تویتر و سایت از آخرین تغییرات احتمالی زمان و مکان تظاهرات با خبر شوند
.

Talking Is Over - Nazis in Kalk Angreifen!

Smash-fascism_DLF86754.jpg
Für Samstag den 10.12. mobilisieren die Freien Kräfte Köln (FKK) zu einer Demonstration unter dem Motto: "Gegen Polizeirepression und Medienhetze! – Volkstreue und Vaterlandsliebe lassen sich nicht kriminalisieren!". Als würde uns das nicht schon wütend genug machen, soll dieser Aufmarsch auch noch in Köln-Kalk (ganz in der nähe unseres Autonomen Zentrums) stattfinden! Als Treffpunkt haben sie sich Köln-Kalk vor der Post ausgewählt und beginnen soll der Scheiß um 12:00 Uhr.


Erst vor kurzem scheiterten die Rechtspopulisten der sogenannten Bürgerbewegung "pro Köln" kläglich an den Menschenblockaden eines breiten Spektrums aus Autonomen, linksgerichteten Menschen und nicht zuletzt den Kalker Bürger_innen.



Auch wenn alles recht kurzfristig ist, werden sicher auch diesmal wieder einige Gruppen zum blockieren aufrufen. Wie jedoch wollen diesmal einen anderen Weg einschlagen:



- Erteilt den Nazis in eurer Nachbarschaft "Hausarrest"



- Sorgt dafür das die U- und S-Bahn richtung Kalk zum Stillstand kommt (Auch auf PKWs der Nazis achten!)



------------Sollten die Nazis es dennoch zum Treffpunkt schaffen------------



- Durchbrecht die Bullenketten und jagt die Nasen aus Kalk



- Greift gezielt die Infrastruktur an und beschäftigt die Bullen (Straßenbarrikaden errichten, Verkehr lahmlegen, sonstige Störungen auf und Abseits der Naziroute)



TALKING IS OVER - NAZIS IN KALK ANGREIFEN!



Mit sportlichem Gruß, "Antiparzifistische Aktion Köln-Kalk"






+++ Kalk macht WIEDER dicht! +++

Kalk macht WIEDER dicht! Den Naziaufmarsch am 10.12.2011 unmöglich machen!
Am Samstag den 10.12.2011 wollen militante Neonazis von den sogenannten “Freien Kräften Köln” eine Demonstration in Köln-Kalk abhalten. Anmelder ist der Pulheimer Neonazi-Führer Axel Reitz. Reitz ist nicht nur einer der bundesweit führenden Neonazis, sondern soll laut einem WDR Bericht auch Kontakte zu den mordenden Neonazis aus Zwickau gehabt haben. Es ist eine ungeheure Provokation, dass Neonazis und mutmäßliche Unterstützer der rechtsterroristischen NSU durch den alternativen und migrantisch geprägten Stadtteil Köln-Kalk marschieren wollen. Bereits am 19.11. war eine Demo der extrem rechten sogenannten Bürgerbewegung “Pro Köln” durch das entschlossene Einschreiten Kalker BürgerInnen und AntifaschistInnen verhindert worden.

Auch diesmal gilt es alles tun, um den Naziaufmarsch unmöglich zu machen!

Die Faschisten wollen sich um 12 Uhr an Kalk-Post treffen.

Darum kommt am 10. Dezember ab 10 Uhr alle auf die Kalker Hauptstraße, damit die Neonazis nicht durchkommen.

KALK MACHT DICHT!

achtet auf aktuelle Infos unter www.antifa-koeln.net

Hier eine Kopiervorlage für ein Plakat

Hier eine Kopiervorlage für einen Flyer

Am 10.12.2011 könnt ihr voraussichtlich unter twitter.com/kalkmachtdicht aktuelle Infos abrufen. 




10.12: Naziaufmarsch in Kalk?! – Läuft nicht!

Alle Jahre wieder… Völkischen Freaks entgegentreten.
Nazi-Aufmarsch am 10.12.11 in Köln-Kalk verhindern!

Nazis, Verfassungsschutz, „Staatskrise“. Ausgerechnet jetzt, wo in medialen und politischen Debatten der BRD die schockierte Erkenntnis kursiert, dass Nazis in Deutschland (noch immer) morden. Ausgerechnet jetzt, wo Presse und Politik der BRD immer noch den Skandal um die staatlich organisierte Schützenhilfe des Verfassungsschutzes für den „Nationalsozialistischen Untergrund“ (NSU) verarbeiten. Inmitten dieser heißgekochten Situation über staatliches Versagen bei der „Überwachung“ von Rechtsradikalen planen Nazis der „Freien Kräfte Köln“ (FKK) eine Demonstration, eine „Revanche“ gegen die öffentliche Stimmung und natürlich für „Volkstreue und Vaterlandsliebe“.

7 Jahre ist’s nun her. Zuletzt trauten sich die Nazis der Kölner Region um ihren Möchtegern-Hitler Axel Reitz 2004 nach Köln-Kalk. Damals liefen etwa 150 Nazis mit unfreiwillig umgedrehten Bomberjacken und abgetüteten Springerstiefel durch Kalk und forderten „Deutschland uns Deutschen“. Weit über Tausend AntifaschistInnen und AnwohnerInnen stellten sich den Nazis in den Weg und begleiteten diese bei ihrem Spießrutenlauf, der durch Wurfangriffe und Streckenblockaden einer Tortur für die „Vaterlandstreuen“ glich. Nun wollen sie also wieder wissen.

Diesmal demonstrieren sie nicht nur für ihren üblichen Wahn von „Volk“ und „Vaterland“, sondern allen voran „gegen Polizeirepression und Medienhetze“. In solch einer öffentlich-politischen Stimmung gegen die radikale Rechte nehmen es sich die Kölner Nazis heraus, Repression und „Gewaltakte“ gegen „friedliche Nationalisten“ zum Anlass für einen Auftritt in der “Multikultihochburg” und dem „Szene-“Viertel Köln-Kalk zu nehmen. Sie relativieren damit das Treiben der NSU und inszenieren sich als unschuldige Opfer der Medienlandschaft und der staatlichen Repressionsapparate, die kürzlich eine Saalveranstaltung des Freien Netzes auflöste und einen prominenten Nazi aus den USA, David Duke, kurzzeitig festnahm.

Dabei sollten die Kölner Nazis mit ihrer Unschuldslamm-Linie den Mund nicht zu voll nehmen. Sie waren es, die beim diesjährigen Großaufmarsch in Dresden (Februar 2011) unter unbehelligter Beobachtung der Polizei minutenlang ein linkes Hausprojekt angegriffen haben. Einige Monate später (Mai 2011) waren ebenfalls Kölner Nazikader dabei, als eine (dank der Berliner Polizei) quasi geheimgehaltene Nazi-Demo in Berlin-Kreuzberg auf MigrantInnen losging. Nicht zuletzt sei der Angriff von 20 bewaffneten Nazis auf das Protestcamp am Kölner Rufolfplatz genannt (Juli 2011). Während der Staat keinen Cent scheut, um den Mythos des „Linksextremismus“ zu pflegen und auf Grundlage der „Extremismustheorie“ neben der autonomen Antifa auch breite Anti-Nazi-Bündnisse zu kriminalisieren, gerieten die FKK nur schleppend ins Visier der staatlichen Behörden; zögerlich und erst durch öffentlichen Druck von AntifaschistInnen wurden im Oktober Hausdurchsuchungen bei einigen aktiven Kölner Nazis gebilligt.

Bei solch einer Akte allein im Jahr 2011 ist es nicht wirklich verwunderlich, dass Kölner Nazis – namentlich Axel Reitz – Verbindungen zum Kern-Trio des NSU pflegte. Recherchen des Westdeutschen Rundfunks zufolge begrüßte Reitz im Jahr 2009 die Zwickauer Zelle persönlich bei einem Nazitreffen in Erftstadt. Zudem pflegte er engen Kontakt zum kürzlich verhafteten NSU-Mitglied Ralf Wohlleben sowie zum mutmaßlichen NSU-Unterstützer Bruno Gerlach. Diese Kontakte waren für den Bombenanschlag des NSU in Köln-Mülheim im Jahre 2004 mit Sicherheit relevant.

Sich dann über Repression gegenüber „friedliche Nationalisten“ aufzuregen, ist irgendetwas zwischen lachhaft und eine ungeheure Dreistigkeit – Grund genug jedenfalls, um den Auftritt des Haufen Drecks entschieden entgegenzutreten. Im bekannten „verflixten 7. Jahr“ nach der letzten Blamage wollen die Nazis ihre Schmach von Kalk wiedergutmachen. – Lasst uns diesen Versuch zum Desaster machen!

Naziaufmarsch in Kalk?! – Läuft nicht!

Heraus zur antifaschistischen Aktion!

10. Dezember 2011, 10 Uhr, Kalk-Post (U-Linie 1,9; S-Bhf: Köln Trimbornstraße)

Achtet auf aktuelle Ankündigen:

www.no-racism.de | Twitter | Facebook

۱۳۹۰ آذر ۱۰, پنجشنبه

کنفدراسیون افغان های خارج از کشور




کمته         تدارک    برای   سامانیابی
حرکت     اعتراضی     در    برابر      "کنفرانس   بن    دوم"



برای معلومات بیشتر لطفاً به این شمارهً تیلفون و آدرس ایمیل با ما در تماس شوید.

0049 2234 27 68 45    - دفتر  Mobil- 0049 - 0160/5937066  حامدیوسف نظری

  0049   - 02347089552   Mobil –   0049 - 01718238137     خانه آقای عزیز صافی       


Kaweh-verlag@gmx.de

azzizde@yahoo.de

  
آدرس و تاریخ برگزاری میتنک اعتراضی علیه جلسه بن دوم:

روز دوشنبه تاریخ پنجم دسامبر 2011 م از ساعت(30،10صبح الی30،14   )بعد از  ظهر

Kunstmuseum Bonn
Friedrich-Ebert-Allee 2
53113 Bonn, Germany

اعضای  کمیتهً      تدارک  :
حامدیوسف نظری(کاوه): مسؤل انتشارات  کاوه در آلمان.
محمد ابراهیم دهقان: یک فعال سیاسی مقیم اروپا. 
عبدالشکور خوشه چین: به نماینده گی از عیاران.
پیکارجو: به نماینده گی از سازمان سوسیالیستهای کارگری افغانستان.
نور خرمی (باختریان) یک فعال سیاسی مستقل مقیم اروپا.
دیپلوم انجنیرمبارک شاه عزیز صافی یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
همایون غفاری یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
خانم ذلیخا پوپل یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
امان کامران یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
احمد جان مبارز: یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
عبدالاحد تلاش: یک فعال سیاسی مقیم امریکا.

محل برگزاری جلسات و کنفرانسها: اتاق پالتاک (سلام هموطن)
 به مدیریت احمد جان مبارز و عبدالاحد تلاش «زاهد».



فرا خوان   کميته       تدارک
حرکت     اعتراضی     در    برابر      "کنفرانس   بن    دوم"

درست ده سال پیش از امروز امپراطوری جهانی سرمایه و شرکای منطقه يی آن به سردمداری ایالات متحدۀ امریکا پس از سالها سرهمبندی و سناریو بافیهای آزمندانه و غارتگرانه، سرانجام با توبیخ و سرنگون سازی رژیم منفور و قرون وسطائی طالبان، که خود محصول نامیمون و ساخته و پرداختۀ استراتژی نظم نوين امپریالیسم امریکا و متحدین نظامی اش درمنطقه و جهان و به ویژه پاکستان و عربستان سعودی بود؛ زمینۀ برپایی و ایجاد نظام دموکراسی دلخواه خویش را در افغانستان فراهم و این خواب و آرمان دیرینۀ خود را با برگزاری کنفرانسی که اکنون به نام "کنفرانس بن اول" شهرت یافته است و در شهر بن آلمان برگزار گردید، رسماً تحقق بخشیده و در عمل پیاده نمود.
کشورهای بزرگ سرمايه داری و مزدوران بومی آنان برای تحقق بخشیدن به خواسته ها و برنامه های شوم خویش چنان زمینه سازی نموده و مردم و روشنفکران سطحی نگر افغانستان را چنان در تنگنا قرار داده وغافل گیرنموده بودند که به جای اندیشیدن و مقاومت در برابر مداخلات آشکار نظامی و سیاسی ایالات متحدۀ امریکا و سائر کشورهای سرمایه داری و امپریالستی ... ازآنان به پاس اینکه گویا ایشان را از شرطالبان نجات داده اند سپاسگزار و ممنون نیز باشند.
"کنفرانس بن اول" که در فردای سرنگونی قهرآمیز رژیم سیاه و منفور طالبان دائر شد، مولود ناقص الخلقه یی متشکل از نيروهای ارتجاعی به نام دولت انتقالی به رهبری حامد کرزی را مهندسی و به گردۀ مردم و زحمتکشان کشور سوار نمود. دولت پوشالی نوبنیاد نامتجانس و گرداننده گان مافیایی و جهادی شارلتان آن در همصدایی با اربابان سودجو و غارتگر خویش و با ترفندها و نیرنگهای خاصی برای مردم مظلوم و دربند افتادۀ افغانستان وعده های رنگارنگ و گوناگونی داده و در پناه آتش سلاحهای دژخیمان نظام سود و سرمایه  بر اریکۀ قدرت تکیه زده سرنوشت ملیونها انسان ستمدیده و رنجکش کشور را به بازی گرفتند و با خوش خدمتی و آستان بوسی ولی نعمتان خویش و بدون کوچکترین توجهی به حال مردم ستمدیده و رنج کشیدۀ کشور به چور و چپاول دارایی های عامه و ملیاردها دالری که گویا برای مردم افغانستان به این کشور سرازیرشد، با بی شرمی تمام و اشتهایی سیری ناپذیر اقدام و از این طریق خود را صاحب جاه و جلال و مکنت و قصرها و بلند منزلها و ویلاهای مجلل در داخل و خارج از کشور  ساختند.
اکنون که یک دهه از به قدرت رسیدن این دزدان چراغ به دست و این شیادان جهادی و تکنوکراتهای عوام فریب و مافیایی میگذرد به وضاحت تمام دیده میشود که در وضعیت فلاکتبار مردم کشور نه تنها سرمویی بهبود رونما نگردیده است بلکه اکثريت مردم سهمی جز تشديد فقر، تداوم جنگ و محنت و جهل نبرده اند. ادامۀ اين وضع ناهنجار و جولان ارتجاعی ترين نيروها، مردم بیدفاع و رنجدیدۀ کشور را به ستوه آورده است. از یکسو بیکاری و فقر بیداد میکند و از سوی دیگر با وجود حضور بیش از صدو پنجاه هزار نیروی مسلح از دهها کشور جهان و پایگاههای نظامی مستحکم آنان در سراسر کشور، وضعیت امنیتی روز تا روز بد و بدتر میشود و روزانه دهها انسان بی گناه قربانی حملات انتحاری و یورشهای وحشیانۀ طالبان و حملات کور هوایی وزمینی نیروهای اشغالگر به رهبری ناتو میشوند.
از آنجایی که نظام سلطه جو و آزمند سرمايه نمیخواهد ايادی دست پرورده و مزدور خویش را به گونه یی نهایی و برای همیشه از درگاه خویش طرد نموده و از دست بدهد؛ لذا بار دیگرمصلحت را در آن می بیند که در همکاری با پاکستان که از سال ها بدینطرف مرکز و پایگاه دهشت افگنی، افراطیت و شرارت در منطقه بوده و کشور ما را به خاطر تطبیق اهداف توسعه طلبانه خود، آماج حملات تروریستان و آدمکشان انتحاری و حرفوی قرار داده و میدهد؛ با طرح مصالحه و مشارکت طالبان در قدرت  به زعم خودشان، ازیک جانب به مشکل افغانستان پاسخ دهند و از جانبی هم  به راه حل مورد نظرشان در رابطه به مسائل و معضلات منطقه از جمله ایران نیز نزدیکتر گردند. عربستان سعودی و پاکستان با تلاش در سهیم ساختن طالبان در قدرت، میخواهند نقش ایران و هند را در افغانستان و منطقه تضعیف نموده و سود مورد نظر خویش را به دست آورند.
در شرائط کنونی امریکا و متحدین با اتخاذ پالسی شلاق و نوازش در برابر طالبان، به این باور رسيده اند که با به کار بستن اين روش مؤفق به ایجاد شگافی در میان طالبان شده و بخش "میانه رو" آنرا وادار به سازش و تسلیم نمایند... اینکه این تاکتیک کوته نگرانه میتواند مؤثر واقع شده و نتیجۀ مطلوب آنان را به بار آرد یا نه، هنوز روشن نیست. مگر آنچه که آشکار است، پیامد های ناگوار و زیانبار سیاسی این روند است. خلاصۀ کلام اینکه تقویت ارتجاع سیاه سیاسی و تحت فشار قرار گرفتن هرچه بیشتر نیروها و اقشار پیشرو جامعه نتیجۀ فوری و بلافصل این پروسه است که میخواهند با خیمه شب بازی تازه یی به نام "کنفرانس بن دوم" به آن مشروعیت بخشیده و در عمل آن را پیاده نمایند. و این خود یکبار دیگر به اثبات میرساند که ارتجاع و امپریالیسم دو روی یک سکه اند و مبارزۀ همزمان با این دوهیولا و مصیبت عصر حاضر یک امر واحد و به هم پیوسته است که یکی بدون دیگری درعمل معنی نمی یابد.
با در نظر داشت آنچه که گفته شد، احزاب، سازمانها، نهادها و جمعی از روشنفکران، متفکرین و فعالین سیاسی اعم از میهن دوستان، داعیان وحدت ملی، آزادی خواهان لیبرال، تکنوکراتها، دموکراتها، فعالین جنبش زنان و نيروهای سوسیالیستی افغانی مقیم اروپا که از وضعیت ناهنجار کنونی و بربريت جاری به نحوی از انحاء ناراضی بوده و برای برون رفت و اصلاح آن نقطه نظرهای خود را دارا میباشند، تصمیم اتخاذ نموده اند تا در هنگام انعقاد "کنفرانس بن دوم" با راه اندازی يک حرکت مشترک در برابر ساختمان محل انعقاد این کنفرانس، صدای اعتراض خود را به نماینده گی از گروها و اقشار متنوع مردم افغانستان به گوش جهانیان رسانیده و در عين افشاگری، طرحها و راه حلهای خود را در جهت بيرون رفتن از وضعيت کنونی و خلاصی از آن مطرح نمایند.
لذا از تمام آنانیکه به انسان و انسانیت می اندیشند وخود را در رنج وعذابی که بر مردم رنجدیدۀ افغانستان تحمیل شده است شریک و همنوا میدانند دعوت به عمل میآید تا با اشتراک فعال در این حرکت که تاریخ برگزاری آن بعداً اعلان خواهد شد، مسؤولیت خویش را دربرابر ندای به گلو خفتۀ ملیونها انسان مظلوم و ستمدیدۀ افغانستان اداء نمایند.
زنده باد صلح، آزادی و برابری
نابود باد جنگ و جنگ افروزان غارتگر

کمیتۀ تدارک حرکت اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"


اعلاميه   اکسیون   اعتراضی   افغانهای   مقیم  اروپا     در    برابر   " کنفرانس بن دوم "
يک دهه از "کنفرانس بن اول" که در آن سرنوشت جامعۀ افغانستان در بحبوحۀ سر نگونی امارت اسلامی طالبان رقم خورد، می گذرد. حاصل کار اين کنفرانس سرهمبندی و مهندسی حاکميت متشکل از نيروهای جهادی– قومی در همراهی حواريون سلطنت بود. عليرغم نفرت برحق مردم از نيروهايی که کارنامه يی جز کشتار، بربريت، ويرانی و توحش نداشتند، کشورهای غربی در رأس ايالات متحده امريکا بار ديگر ياران جنگ سردی شان را به گردۀ مردم ستمديدۀ افغانستان سوار کردند؛ هرچند که لشکر کشی به افغانستان تحت اسم و رمز دفاع از مردم، برگرداندن مدنيت و آسايش، رفع ستم و تبعيض و تحقق دمکراسی و تأمين عدالت و رعايت حقوق بشر صورت گرفت، اما سرانجام آنچه که در اين کار زار نصيب اکثريت مردم افغانستان از زن و کودک و مرد شد، چيزی نبود جزء تداوم جنگ و خشونت و تحميل يک دولت فاسد مشتمل از نيروهايی که نه در باورهای سياسی و نه در عمل اجتماعی شان ذره يی به آزادی، عدالت، حقوق بشر و دمکراسی التزامی ندارند.
ده سال پس از لشکرکشی و سر کار آوردن حاکميت کنونی، هنوز زنان از حق طبيعی و انسانی شان محروم اند و مانند متاع مورد معامله و خريد و فروش قرار می گيرند. با وجود ادعای دروغين سران دول غربی در رأس امريکا که يک عامل عمده لشکرکشی رهزنانۀ شان در ده سال پيش را رهايی زنان کشور از ستمی که به آنها روا داشته شده ، قلمداد می کردند، به جز از مشارکت چند زن در پارلمان و انتصاب چند تن از آنها به مناصب دولتی که در حقيقت چيزی نيست به جز ديکوراسيون اين نهادها، زنان افغانستان همچنان محروم، محکوم و تحت ستم اند؛ آنچه که طی اين ده سال در عمل انجام شده و می شود نه در جهت رفع تبعيض و ستم جنسی بل تصويب قوانين و حمايت از سنتها و باورهای مرد سالارانۀ در جامعه است که زنان را در دايرۀ انسان و همنوع بشمار نمی آورند. يک نمونۀ شاخص آن تصويب و توشيح قانون "احوال شخصيۀ شيعيان" است که از طرف پارلمان پيشنهاد و توسط رئيس جمهور توشيح شد. اين قانون نتنها حق قيموميت بی چون و چرای مردان بر زنان را رسميت می بخشد، بلکه قانونأ و عملأ از زنان سلب صلاحيت نموده و آنها را مطيع مردان و به لحاظ عقلی فاقد شعور می شمارد.
تداوم فاجعه جاری و گسترش جنگ قبل از همه از مردم بی پناه افغانستان قربانی می گيرد. اميد به يک آيندۀ بهتر که در آن از جنگ و فقر خبری نباشد و انسان به معنی انسان جايگاه و حرمت اش را باز يابد، در هاله يی از ابهام قرار گرفته است. روند و پاليسی جاری دولت افغانستان و حاميان آن در سطح بين المللی، مردم در کل و به ويژه نسل جوان کشور را نسبت به آينده و رسيدن به ثبات سياسی و صلح بد بين ساخته است. از آنجايی که بنياد دولت حاکم کنونی در "کنفرانس بن اول" نه بر اساس حق شهروندی بلکه بر مبنای قوم و تبار گذاشته شد، در نتيجه، اين مساله باعث تقويت گرايشهای اتنيکی شده و زمينه ساز گسترش هرچه بيشتر انقطابی گرديد که در اين چند دهه مردم و جامعه را بر مبنای تباری و قومی در تقابل با هم قرار داده است. پس از "کنفرانس بن اول" تقسيم ادارات دولتی، مسؤوليتها و پست ها و مناصب، در ابعاد وسيعی، بر مبنای قومی و تباری صورت گرفت؛ جنگ سالاران و سران احزاب و نهادهای سياسی هرکدام در غياب حضور مردم خود شان را نماينده گان گروه های قومی جا زدند و منفعت فردی و گروهی خود را به غلط منفعت مردم منتسب به اقوام و مليتها وانمود کردند. در حالی که مردم فارغ از تعلق تباری و قومی شان قربانيان اصلی فقر، جنگ و جدال اين نيروهای اهريمنی اند. احزاب و نيروهای تبارگرا طی اين مدت از هر فرصتی در جهت تحکيم مواضع شان استفاده برده و آتش بيار معرکه شده اند. حملات کور ناتو به رهبری امريکا از يک جانب و حملات انتحاری طالبان و حزب اسلامی به رهبری حکمتيار از جانب ديگر هر روز از مردم قربانی می گيرد.
وضع امنيتی هر روز نسبت به گذشته بدتر شده می رود، با گسترش دامنۀ جنگ، ميزان تلفات اعم از نظامی و غيرنظامی افزايش يافته است. ارتشأ و فساد در تمام مدارج دستگاه حاکميت ريشه دوانيده است. کوچکترين امور مردم عادی بدون اخاذی از آنها پيش نمی رود، مليونها کودک از حق تحصيل و آموزش محروم اند، بخش وسيعی از کودکان در نتيجۀ فقر و ناداری مجبور به انجام کارهای سخت و طاقت فرسا اند و هر روز به تعداد کودکان خيابانی در شهرهای بزرگ افزوده می شود. تکدی و گدايی رواج گسترده يی يافته است و اين بيشتر کودکان و زنان اند که از سر ناچاری دست به اين کار می زنند. تن فروشی و اعتياد گسترده در ميان نسل جوان محصول و ره آورد ديگری از مناديان دمکراسی و حاميان شان برای مردم است. در حالی که مشت مفتخوار و تبهکار ، به يمن شرايط حاکم، به ثروتهای نجومی دست يافته اند؛ مافيای زمين و چپاولگران ثروت و سرمايه های عامه، ملکيتهای دولتی و مردم بی دفاع را بزور و تزوير غصب نموده اند در حالی که مردم مستحق و صاحبان واقعی اين ملکيتها از داشتن يک سرپناه ساده محروم اند. مافيای مواد مخدره نقش برجسته یی در توليد و قاچاق مواد مخدر دارد که يک سر آن به رأس حاکميت و مجريان قدرت وصل است. زرع مواد مخدر و قاچاق آن که به يک شبکۀ قدرتمند گسترش يافته و فرای مرزهای کشور عمل می کند، خود به يک عامل اصلی بی ثباتی تبديل شده است و سود مضاعفی که از اين ناحيه نصيب شان می شود، چالش ديگری است که می تواند دامنۀ جنگ و خشونت را گسترده تر ساخته و هزينه های آن را تمويل نمايد. فقر و بيکاری که حاصل روندهای لجام گسیخته است بيشتر از هر زمانی در کشور بيداد مينمايد و شگاف ميان فقر و ثروت سير نجومی کسب نموده است. زورمندان که هر کدام لشکری از اراذل و اوباش را در کنار خود دارند با زور و ارعاب و بعضأ به مدد پاداش های دولتی کلبه های گلين مردم بينوا را ويران و بر فراز آنها کاخ های افسانه يی شان را بر پا داشته اند.
قدرتهای درگير قضيۀ افغانستان که در عمل کشور را در اشغال شان در آورده اند و همچنان همپالگی های محلی شان، ناتوان از بهبود اوضاع و خروج از بن بست کنونی اند. نيروهايی که در آغاز هجوم شان به کشور دم از قلع و قمع القاعده و طالبان می زدند و به مردم رنجکشيده بشارت رهايی و رفاه می دادند، امروز دارند به طرقی با اين نيروها دمساز می شوند و آهنگ "صلح" و مشارکت شان در قدرت را ساز کرده اند. عدم توفيق و ناکامی پروژۀ امريکا و قدرتهای درگير در افغانستان نه يک امر صرفأ از سر اتفاق بلکه واقعيت اجتناب ناپذيری است که زمينه و علل آن را بایيست در ماهيت سياست های استراتيژيک و جدالها و تناقضات واقعی جهان و منطقه جستجو کرد. پروژۀ صلح با طالبان را بايد در اين بستر و زمينه مورد ارزيابی قرار داد. همانطور که در دو دهۀ قبل مشکل و معضل اينها را طالبان و امارت اسلامی و بربريت مسلط در کشور تشکيل نمی داد، امروز هم آنچه که منافع اينها در رأس امريکا را مد نظر داشته و منطبق بر آن باشد، مشکلی با آن ندارند و طرفه اين که بعيد نيست پروژۀ "دمکراتيزاسيون" منطقه يی شان، از جمله در افغانستان را به پای آن قربانی کنند.
اکثريت مردم ستمديده و جان به لب رسيدۀ افغانستان که قربانيان اصلی جنايات اين جانيان هستند، خواهان اجرای عدالت و محاکمۀ مجريان و عاملان آنها بودند و هستند، نتنها خواست اجرای عدالت که يک خواست مشروع و برحق مردم است مورد توجه قرار نگرفت بلکه به يمن حمايت کشورهای غربی و زير سايۀ نظامی ناتو اين نيروها و سران شان در رأس امور قرار گرفته و بر سرنوشت مردم مسلط شدند. در طول يک دهه حاکميت دولت دست ساز "بن اول"، کشورهای غربی در رأس ايالات متحده امريکا در ضديت و تقابل با منافع اکثريت مردم افغانستان از منافع اين نيروهای سياسی شريک قدرت، به دفاع برخواسته و از عينک و زاويۀديدآنها به وقايع افغانستان خيره شده اند. علاوه بر اين،کشورهای همسايه از جمله پاکستان خواسته است تا از طريق مداخلات نامشروع اش در امور افغانستان، منافع استراتيژيک منطقه يی خود را در وجود مشارکت و سهیم ساختن طالبان در قدرت تأمين کند. با توجه به شکل گيری بسترهای قدرت منطقه يی و جهانی و افول قدرت بلا منازع امريکا، امريکا و متحدين به طور ضمنی ولی نه اعلام شدۀ رسمی، دارند با طرح صلح و آشتی با طالبان به اين خواست پاکستان لبيک می گويند. 
اغلب تصاميم کلان و مهم استراتيژيک در کوريدورها و سالنهای ديگری پشت در های بسته اتخاذ شده و به منصۀ اجراء گذاشته می شوند. "کنفرانس بن دوم" نيز از اين امر مستثنی نبوده و نيست. در "کنفرانس بن دوم" که قرار است 5 دسامبر سال روان برگزار گردد، می خواهند يکبار ديگر نسبت به سرنوشت مردم افغانستان و در غياب آنها و نماينده گان واقعی شان تصميم بگيرند. ما جمعی از احزاب، سازمانها، نهادها و فعالين سياسی اهل افغانستان، مقيم اروپا و امريکا ، با کسب تجربه از "کنفرانس بن اول" و نتايج زيانبار آن، می خواهيم صدای اعتراض مليونها انسان دربند آن سرزمين باشيم و نگذاريم که بهمين ساده گی به سرنوشت مان بازی صورت گيرد و برای مان سناريو ببافند و مردم و مطالبات برحق شان را مورد معامله قرار داده و ناديده انگارند.
کميتۀ تدارک اکسيون اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم" که طی فراخوانی اعلام موجوديت کرد، با حرکت از منافع مردم بلاکشيده و ستمديدۀ کشور و تحقق خواستها و مطالبات برحق اين مردم از همۀ انسانهای آزاديخواه و انسان دوست سوای تعلقات سياسی، اتنيکی و ملی شان می خواهد که در تحقق اين امر شريف ما را ياری رسانند و متحد و يکپارچه در صف واحد، صدای اعتراض به گلو خفتۀ زنان، کودکان، مردان و جوانان کشور را هرچه رساتر فرياد کنند.
کميتۀ تدارک اکسيون اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
16 اکتبر 2011


نامه سر  گشاده    به  شرکت   کننده گان    «کنفرانس   بن    دوم »    به شمول    سازمان   ملل متحد   و   مقامات      دولت    آلمان
خانم    ها      و    آقایان    محترم!
ده سال پیش از امروز در شهر بن – آلمان بدون دخالت و سهم مردم و نماينده های واقعی آنها، دولتی برای افغانستان ساخته و پرداخته شد و سرنوشت و مقدرات مردم و جامعه به آن محول گردید. اگر اين ده سال پس از سرنگونی امارت اسلامی طالبان را به ارزيابی گرفته و به آن دقیق شويم، در نخستين گام چیزی که به صورت روشن آشکار می شود، تفاوت فاحشی ميان آنچه که "جامعه جهانی" تعهد سپرده بود و آنچه که در عمل انجام شده است می باشد. در آن دوران صحبت از سرنگونی نظام عقبمانده و افراطی طالبان، جنگ علیه تروریزم، دستگيری و زندانی کردن رهبران القاعده و طالبان از يک جانب و پايان دادن به کشت، تولید و قاچاق مواد مخدره، جمع آوری سلاح و ايجاد نظم نوین، حاکمیت دموکراسی، جامعۀ قانونمند، احيای نيروهای امنيتی از جمله پولیس و ارتش و آموزش آنها، تعهد به رعايت حقوق بشر، تأمين رفاه اجتماعی، بازشدن درهای مدارس به روی دانش آموزان، به ويژه دختران و به رسمیت شناختن تساوی حقوق زنان و مردان، از جانب ديگر بود. نکات فوق برجسته ترين تعهدات "کنفرانس بن اول" بود. آیا واقعاً آنچه که گفته و ادعا شده بود در عمل پياده شده است یا خیر؟
طرح سوال فوق بدین معنی نیست که تحولات و تغییراتی را که انجام شده است نفی کرده و یا از آن چشم پوشی نماییم، مسأله اين است که با وجود میلیارد ها دالری که در افغانستان سرازير و مصرف شده است و همچنين با وجود قربانی شدن جان چندين هزار انسان اعم از نظامی و غیر نظامی در این ده سال، حاصل و ارمغان آن برای اکثريت مردم افغانستان چه بوده است؟ آنچه در این میان کاملا روشن و بدیهی می باشد، این است که کشوری در وضعيت افغانستان که هست و بودش در اين سه دهه جنگ، مخصوصأ جنگهای ميان گروهی خانمانسوز، برباد رفته و به ویرانه تبدیل گردیده است را هرگز نمیتوان با اتکاء به نيروهايی که خود مسبب ويرانی، کشتار و بربادی آن اند، به شاهراه پيشرفت و تعالی هدايت کرد. روند جاری با هزار زبان گواهی می دهد آنچه که ادعا می شد نه تنها تحقق نيافت بلکه با تأسف با سپردن سرنوشت جامعه و مردم به نيروها و جرياناتی با اين تاريخچه و پراتيک، فرصت ها و زمينه های خوب مساعد نيز از دست رفتند و از بازسازی و خودگردانی خبری نيست. عامل و علل عدم دست يافتن به این امر و شکست آن چیست؟
ما براین باوریم که در پهلوی عوامل دیگر دو عامل اساسی باعث تداوم این وضعيت و شکست تلاشهای انجام شده می باشد:
1.     فقدان یک سیاست و استراتیژی درست، کارأ و دقیق کشور های درگير فاجعه و ياران شان در هيئت دولت افغانستان.
2.    فقدان یک دولت مردمی و کار آزموده که بتواند کشور را از بحران هايی که به آن گرفتار آمده به سمت درست مدیریت و رهبری کند.
تا زمانیکه این دو عامل مطرح شده در فوق و مسائل دیگری که در زير به گونه یی فشرده بدان پرداخته می شود، به درستی مورد توجه قرار نگرفته و حل نشوند، در ده سال آینده نيز نتايج مشابهی را شاهد خواهيم بود.
3.    در بخش امنیت: شهروندان هر کشوری از جمله شهروندان افغانستان برای زنده گی خود به فضايی نياز دارند که در آن بتوانند در صلح، امنيت و آسايش زنده گی کنند و اين مسؤوليت قبل از همه به دوش دولت است که امنيت و مصونيت شهروندانش را تأمين کند. اما متاسفانه امنیت در افغانستان تضمین نشد و هر روز انسان های بی شماری در آنجا به عناوین مختلف  از آزادی و امنیت محروم و کشته و زخمی می شوند.
4.    دربخش اقتصاد: این سه دهه جنگ، زیربنای اقتصادی و شيرازۀ زنده گی در افغانستان را نابود کرده است. که در نتیجۀ آن بیکاری، فقر، گرسنگی، خانه به دوشی، فساد، جنایت و آدم کشی گسترش يافت و به دليل تداوم اين وضع ناهنجار برخی از مردم و به خصوص جوانان بيشتر از سر يأس و فقر راهی جز پیوستن و پناه بردن به صف مخالفان و تروریستان را نيافتند. برای نجات جامعه و گذر از بحران کنونی دولت و حاميان بين المللی آن بایستی در قدم نخست به بازسازی زير ساخت های اقتصادی کشور می پرداختند که متأسفانه در این زمینه هیچ توجهی نکرده و کار خاصی انجام نداده اند. مگر نه اين است که دامنه گسترش بحران سياسی ربطی مستقيم به عدم پاسخ گویی و يا ناتوانی حاکميت در ارائۀ بديل و راه حل بحران اقتصادی دارد؟ اگر که چنين است حاکميت کنونی در اين عرصه هيچ کار مثبت و درخور توجهی انجام نداده است. علاوه بر مسائل و معضلات ديگر يک گره گاه اصلی بحران عدم توجه و درک درست حاکميت از پاسخ دادن به نياز های عاجل و فوری شهروندان از جمله ايجاد مشاغل و جذب نيروی کار و از آن طريق رونق اقتصاد کشور است. در این راستا متاسفانه هیچ برنامۀ اجرائی به جز ادعاهای ميان تهی وجود ندارد.
5.    دربخش زراعت و دامداری: یک بخش مهم و اساسی اقتصاد افغانستان وابسته به زراعت و دامداری است. اما از آنجاییکه که در زمينۀ رشد اين سکتور توجهی مبذول نشده، هنوز کشاورزی و  همچنين دامداری در کشور در حالت بدوی و سنتی آن باقی مانده است، علاوه بر آن چندين دهه جنگ ضربات مدهشی را بر اين بخش از توليد وارد آورده است. طی اين چند سال پس از سرنگونی امارت اسلامی طالبان تلاش مثمری در جهت رشد صنعت کشاورزی و مالداری صورت نگرفته، از به کار گيری شيوه های مدرن و میکانیزه خبری نيست. در ضمن ، صنعت کشاورزی و دامداری کشور همیشه متاثر از عوامل طبیعی مانند خشکسالی و سیلاب است که منجر به نابودی محصولات کشاورزی و مواشی می شود، چيزی که خود زنده گی میلیون ها انسان را در معرض خطر قرار داده و فقر و گرسنگی بيشتری را باعث می شود. طبق آمارهای ارائه شده از جانب مجامع جهانی فعلاً ٩ میلیون انسان در افغانستان زير خط فقر زنده گی می کنند و در معرض گرسنه گی و مرگ قرار دارند. چرا جوامع بين المللی و دولت افغانستان برای رفع این خطرات که جان و هستی انسانهای بيشماری را هر سال تهديد می کند، اقدامات و راه حلهای جدی يی را روی دست نگرفته و نمی گیرند؟
6.    دربخش حقوق بشر: حاکميت کنونی کارنامۀ درخشانی در مورد پاسداری و حراست از حقوق بشر و حمايت از شهروندانش ندارد. توجهی به حقوق جهان شمول زنان، کودکان، معلولین جنگی، مهاجرین بی سرنوشت در کشور های مختلف جهان، و حقوق کودکان زندانی که بخاطر جرم مادرانشان در زندان بسر می برند، صورت نگرفته است. بیعدالتی و تبعيضی که نسبت به زنان صورت می گيرد و سالانه بیشتر از سه هزار زن دست به خود سوزی می زنند، گوش و بینی شان بریده می شود و یا سنگسار می شوند، همچنان در قلمرو حاکميت اين دولت ادامه دارد؛ در "کنفرانس بن اول" تعهد سپرده شده بود که جنایتکاران جنگی به پای ميز محاکمه کشانيده می شوند و عدالت برقرار می شود. اما متاسفانه چنانکه شاهديم نه تنها اين جنايتکاران به پای ميز محاکمه کشانيده نشدند و عدالت در مورد آنها و جنايات بی شمار شان اجراء نشد، بلکه هر کدام از آنها  به مقام و منصبی دست يافته اند و در دولت شریک هستند و از جانب شما هم حمایت و کمک می شوند. آیا می شود با این سیاست های دوپهلو و دوگانه رعايت حقوق بشر را در افغانستان ضمانت کرد؟
7.    دربخش رفاه اجتماعی: مگر در ماستر پلان بازسازی افغانستان شعار رفاه اجتماعی برای مردم افغانستان پرصداتر نبود؟ اگر امروز به ده سالی که گذشت نگاه کنیم دو طبقۀ خاص اجتماعی در جامعه خیلی آشکار خود را نمایش میدهد، که یکی دارا و صاحب ثروت و قدرت و دیگری نادار و بی قدرت است. نظر به گزارش سازمان خواربار جهانی، سازمان ملل متحد و بانک جهانی ٨٥ % مردم افغانستان در مرز فقر و مرگ قرار دارند. بیشتر از پنج ملیون کودک افغان  در اثر فقر از حق تحصيل و رفتن به مکتب محروم اند، چون تنها نان آور خانواده های شان هستند. از پروژه های اساسی و بنیادی عام المنفعه مانند تهیئۀ آب آشامیدنی و تولید انرژی برق برای شهروندان، خبری نیست. سالانه هزاران خانواده متشکل از زن و مرد و پير و جوان، دست به مهاجرت زده و برای دست يافتن به يک لقمه نان و حفظ جان، کشور را ترک می گویند. بیکاری، جنگ و خشونت یکی از عوامل اصلی مهاجرت های جمعی به شمار می رود. بحران دیگری که جامعه را همه ساله تهدید می کند و تبدیل به زخمی خونین شده است مسألۀ اسکان یک و نیم میلیون انسان کوچی است. اصلاً نه دولت افغانستان و نه جامعۀ جهانی به معضلۀ کوچی ها توجه نکرده و نمی کنند، با وجودیکه در افغانستان هزاران هکتار زمین برای توزيع در اختیار دولت است. چرا پس از سالها راه حلی برای مشکل اسکان کوچيها ارائه نمی شود؟ و کوچی و کوچی گری در این سرزمین پایان نمی یابد؟ حال اینکه اين شيوۀ زنده گی از هر جهتی قبل از هر کسی به ضرر خود اين مردم و به ويژه زنان و کودکان شان است. چون از نعمت سواد، درمان و آميختن با ساير مردم بی نصيب مانده و به عنوان شهروند از داشتن نقش در امور جامعه و سرنوشت خود شان محروم هستند.
8.    دربخش برخورد وتعامل با طالبان: مردم افغانستان خواهان صلح و آشتی اند. حاکميت کنونی و حاميان آن خلاف آراء و آرزوهای برحق مردم کشور تحت عنوان صلح خواهی میخواهند با نيروهای سياهی چون طالبان و ... وارد معامله شوند. عليرغم ادعا های اوليۀ حاميان و مهندسان اين دولت دال بر نابودی طالبان و القاعده امروز میخواهند به اين نيروهای جنايتکار چراغ سبز نشان دهند و از آنها می خواهند که در حاکميت شريک شوند و يکبار ديگر "امارت" شان را با کمک و همکاری جامعه جهانی و تحت لوای "دموکراسی" بر پا دارند. از نظر ما و به همين مبناء اکثريت مردم افغانستان اين "صلح خواهی" چيزی نيست جز بازگشت به دوران و حاکميت ظالمانۀ سالهای قبل از حادثۀ یازدهم سپتامبر.
9.    دربخش روابط دیپلماتیک و سیاست خارجی: دولت افغانستان و حامیان بین المللی آن دراین راستا برنامه وخط مشی مشخص و روشنی نداشته و طبق منافع کوتاه مدت خودشان به آن برخورد مینمایند. در این زمینه ما خواهان قطع سريع مداخلات کشورهای منطقه و همجوار از جمله پاکستان و ايران در امور کشور هستيم. مردم افغانستان خواهان رابطۀ نيک و برابر با همسايه گان خود است. اما کشورهای همسايه به خصوص کشور پاکستان طی اين چند دهه با مداخلات آشکار شان در امور افغانستان از طالبان و دیگر احزاب مخالف دولت حمایت و پشتیبانی نموده و به پيچيده گی معضل سياسی افغانستان عمق و پهنای ديگری می بخشند. اين سياست و تداوم آن به نفع مرمان افغانستان وکشورهای همجوار نبوده و نامشروع می باشد.
آنچه که در بالا بدان اشاره شد خواسته های آرمانی و تخیلی نیستند که دست يافتن به آنها امری غير قابل دسترس باشد، بلکه خواست ابتدايی مردم و نیاز های اساسی جامعه است که با داشتن یک دولت منتخب، دمکراتيک و دلسوز و همچنان با طرح ها و برنامه ریزی های درست و عينی و به کمک های بشريت متمدن می تواند ميسر گردد و کشور را از بحران کنونی نجات دهد. دولت ها در افغانستان تاريخاً خود را مافوق جامعه جا زده اند و بر مردم استبداد و بیعدالتی روا داشته اند، دولتی باید در افغانستان به وجود بیاید که خود را خادم مردم و خدمتگار جامعه بداند، حق شهروندان را به رسمیت بشناسد و به آزادی، دموکراسی، آزادی بیان و اندیشه و آزادی مطبوعات باور داشته و به آن ارج بگذارد، تا مردم خود را در آن نظام بیابند و آنرا از خود بدانند.  دولتی که از میان مردم و بر اساس خواسته ها و ارادۀ مردم بناً شده و مردم مهندس آن باشند، به خودی خود تأیید و پشتیبانی مردم را باخود داشته وحس مسؤولیت در برابر قانون را در اذهان آنان نيز برمی انگیزد. و از اینجاست که یک رابطۀ ارگانیک بین دولت و مردم رشد کرده و جامعه را به سمت تحول و ترقی سوق میدهد و درک مسؤولیت پذيری و حق طلبی و همياری را درمیان مردم تقويت می کند و اين خود باعث پيشرفت و تعالی کشور می شود.
ما جمعی از افغانها در خارج از کشور اعم از فعالین سیاسی مربوط به احزاب و سازمانهای سیاسی و افراد مستقل بر این باوریم که "کنفرانس بن اول" و دولتی که از بطن آن زاده شد در این ده سالی که گذشت به تعهداتش عمل نکرد و به يک نهاد فاسد تبديل گردیده و مشروعيتش در اذهان مردم افغانستان زير سوال رفته است. در نتیجه، اين روند و ادامۀ آن به همين منوال به نفع مردم و جامعه نبوده و نيست؛ ما بر آنیم تا زمانی که تغیيری در استراتیژی و سیاست های کنونی مجريان اصلی قدرت به نفع ثبات سياسی به وجود نيايد، و زمينه ها و شرايط مشارکت دموکراتيک مردم برای تعيین سرنوشت خودشان مساعد نشود، "کنفرانس بن دوم" و ماحصل آن نيز چيزی بهتر از "کنفرانس بن اول" نخواهد بود، چيزی که مردم افغانستان به تلخی آن را تجربه کرده اند.
با عرض سلام های دوستانه    


قطعنامه حرکت اعتراضی در برابر کنفرانس بن دوم
ما افغانهای مقیم اروپا اعم از افراد عادی و فعالین مربوط به احزاب، سازمانها و نهادهای سیاسی و اجتماعی و نیز روشنفکران و فعالین سیاسی مستقل که از وضعیت ناهنجار کنونی و بربريت جاری در افغانستان ناراضی بوده و برآن معترضیم، امروز (دوشنبه مؤرخ پنجم دسامبر) با گردهم آیی و با به راه اندازی حرکت اعتراضی در برابر مقر برگزاری "کنفرانس بن دوم" که در شهر بن آلمان برگزار گردیده است، میخواهیم صدای اعتراض به گلو خفتۀ زنان، کودکان، مردان و جوانان کشورمان را هرچه رساتر فرياد کرده و به سمع شرکت کننده گان این کنفرانس و دولتهای متبوعشان و نیز مقامات ملل متحد و سائر نهادهای سیاسی و اجتماعی و نهادهای مدافع حقوق بشر در افغانستان، منطقه و جهان برسانیم.
ما شرکت کننده گان این گرد هم آیی و حرکت اعتراضی خواستها و مطالبات خویش را به نماینده گی از مردم ستمدیدۀ افغانستان درچند نکتۀ زیر خلاصه مینماییم:
از دولتهای درگیر در قضیۀ افغانستان که به این کشور نیروی نظامی و مشاورین سیاسی فرستاده اند و آنرا عملاً در قبضه و اختیار خویش دارند، میخواهیم تا از معامله گری با نیروها و چهره های رسوا و شناخته شدۀ جنایات سه دهۀ اخیر دست برداشته و آنان را بیشتر از این مورد حمایت و پشتیبانی قرار ندهند و برای خلع آنان از مناصب دولتی و کشاندن ایشان به پای میز محاکمه ، زمینه های لازم را فراهم آورند.
طبق مواد مندرجۀ کنوانسیون ژنیو، نیروهای اشغالگر مکلف اند تا امنیت جانی و مالی شهروندان کشورهای اشغال شده را تأمین و از گسترش هرج و مرج و نا امنی در آن جلوگیری نمایند، مگر متأسفانه این نیروها در افغانستان به این امر توجه چندانی مبذول نداشته و مصروف دست یابی و به سررساندن اهداف و منافع خاص خودشان میباشند. لذا ما شرکت کننده گان این گردهم آیی از مقامات دولتهای اشغالگر کشورمان میخواهیم تا به این امرمهم و حیاتی جداً توجه نموده و عملاً دست به کارشوند.
سیاست مصالحه با طالبان آشکارا مخالف ادعاهای اولیۀ ایالات متحدۀ امریکا و متحدین آن و نیز در ضدیت کامل با منافع مردم افغانسان بوده و به هیچ صورتی نمیتواند صلح و آرامش را در کشور تأمین نماید. لذا از امریکا و شرکای نظامی اش در افغانستان و نیز از دولت تحت الحمایۀ آنان جداً میخواهیم تا به تأسی از تعهدات اولیۀ شان و با إتخاذ سیاستهای قاطع در برابر طالبان و سائر گروههای عقبگرا و قرون وسطایی مانند دارودستۀ حقانی و حکمتیار، این نیروهای شر و فساد را وادار نمایند تا از ارتکاب جنایت و کشتار بیرحمانۀ مردم بیگناه و بیدفاع کشور دست برداشته و به زنده گی عادی و صلح آمیز روی آورند.
کشورهای همسایه به خصوص ایران و پاکستان با استفاده از ناتوانیهای و نارسایی های دولت دست نشانده و عدم توجه و سهل انگاریهای قوای ناتو، به مداخلات و تجاوزات خویش بالای افغانستان إدامه داده و به آن بعد های تازه یی بخشیده اند، چنانکه اقدامات تحریک آمیز مذهبی و قومی ازجانب رژيم اسلامی ایران و راکتباران مناطق سرحدی کشور و پشتیبانی، تمویل وتجهیز طالبان و سائر گروههای دهشت افگن از جانب رژیم نظامیگر پاکستان، تازه ترین گواه این ادعاست. ما ضمن تقبیح این مداخلات و تجاوزات بی پرده و بی شرمانه، از دولتهای اشغالگر و در رأس همه ایالات محدۀ امریکا خواهانیم تا با استفاده از همه طریقه ها و وسائل ممکن جلو این تجاوزات آشکار و بیشرمانه را گرفته و نگذارند تا بیشتر از این إدامه یابد.
ما شرکت کننده گان این حرکت اعتراضی از کمیساريای حقوق بشر سازمان ملل متحد و سائر نهادهای مدافع حقوق بشر جداً تقاضا مینماییم تا از حالت نظاره گری محض بیرون آمده و به وضعیت رقتبار مردم افغانستان و به خصوص زنان و کودکان و پامال شدن ابتدایی ترین حقوق انسانی آنان توجه جدی مبذول داشته و موارد نقض این حقوق را برجسته سازد و نقض کننده گان آنرا آشکارا و بدون کرنش و ملاحظه کاری سرزنش و توبیخ نماید.
ما شرکت کننده گان این حرکت اعتراضی به این باوریم که علت و عامل اصلی تمام نابه سامانی ها و چالشهای کنونی کشور را فقر و ناداری و بینوایی شدید و منحصر به فردی تشکیل میدهد که  در نتیجۀ عدم توجه به زیر ساختهای اقتصادی و عام المنفعه دامنگیر مردم افعانستان گردیده و أکثریت قاطع آنان را به زیر خط فقر رانده است. لذا از دولت دست نشانده و حامیان خارجی آن با قاطعیت تمام تقاضا مینماییم تا به این امر مهم و حیاتی جداً توجه و از گسترش تبعات فاجعه بار آن جلوگیری نمایند.
معلمین، کارمندان پایین رتبۀ دولتی و کارگران با معاشی که از دولت و کارفرمایان دریافت میدارند ده در صد از آنچه را که برای زنده گی بخور ونمیرو آبرومند به آن نیاز دارند تأمین کرده نمیتوانند. و این خود یکی از برجسته ترین عوامل فساد اداری، رشوه ستانی و اختلاس و ندانم کاری در دستگاه دولت بوده و ایجاب مینماید تا معاشات و دستمزدهای کارمندان و کارگران به اندازه یی بلند برده شود که بتوانند حد اقل مایحتاج زنده گی آبرومندانۀ خود و اعضای فامیل خود را تآمین نمایند. همچنان حقوق تقاعد و بازنشسته گی شکل سمبولیک داشته و به طرز خنده آوری پایین و ناچیز است و به هیچ وجه نیازمندیهای مبرم اشخاص متقاعد و بازنشسته را که در عین حال از کهولت و بیماریهای ناشی از آن نیز در عذاب اند، نمیتواند تکافو نماید و ایجاب مینماید تا در این زمینه تجدید نظر صورت گرفته و این حقوق تا حد تأمین نیازمندیهای اولیۀ متقاعدین بلند برده شود. در همین راستا باید یاد آور شویم که معلولین وآسیب دیده گان جنگها ی سی ساله و نیز بازمانده گان کسانی که در این جنگهای خانمان سوز جانهای خود را از دست داده اند از حقوق وامتیازات لازم برخوردار نبوده و در فقر و تهی دستی مطلق به سر میبرند که ایجاب مینماید تا برای آنان معاش ماهانه و مستمری مناسب پرداخته شود تا بتوانند رنجها و آلام خویش را فراموش و به گونه یی آبرومندانه و با عزت درجامعه زیست نمایند. تحقق بخشیدن به این مطالبات در شرایطی که سالانه ملیاردها دالر به کشورمان سرازیر میگردد یک آرمان خیالی و ناممکن نبوده و به ساده گی قابل اجرا میباشد.
ملیونها کارگر در سراسر کشور از بام تا شام در بد ترین شرایط کاری عرق میریزند و کار میکنند ولی در پایان روز یا با دستان خالی و به امید فرا رسیدن روز توزیع معاشات یکماهه که آنهم در بهترین حالت تکافوی مصارف پنج روزۀ آنان را کرده نمیتواند و یا با دریافت دستمزدی که نمیتوانند با آن حد اقل نان خشکی برای فرزندانشان خریداری نمایند، راهی خانه و کاشانۀ خویش میشوند و از اینهم رنج دهنده تر آنکه صدها هزار پیر و جوان بیکار که به جز نیروی بازوی خویش چیز دیگری در اختیار ندارند، صبحگاهان راهی چهار راهها و فلکه های شهر میشوند تا باشد که آقایی و کارفرمایی بیاید و با هزار خود نمایی و تبختر ایشان را اجیر و به کار بگمارد. مگر تعداد آقایان وکارفرمایان کمتراز آنست که بتوانند همۀ این بیکاران را به کار بگمارند و در نتیجه بسیاری از آنان بعد از ظهر با شکمهای گرسنه و دستهای خالی نومیدانه به خانه های خویش وبه نزد زن و فرزندان منتظر و گرسنۀ خویش برمیگردند و هیچ چشم بینا و گوش شنوایی نیست تا این وضعیت ناعادلانه و غیرانسانی را ببیند و فریاد این انسانهای مظلوم را بشنود. قانون و مقرراتی که بتواند منافع این انسانهای ستمکش را در پایین ترین سطح آن تأمین و از حقوق آنان دفاع نماید و جود ندارد و آنچه که به نام قانون کار وجود دارد به اعتراف وزیر کار و امور اجتماعی دولت دست نشانده با معیارهای بین المللی مطابقت و همخوانی نداشته و نیاز به تجدید نظر دارد. لذا با جدیت تمام از مقامات دولت پوشالی و حامیان ملیاردر آنان میخواهیم تا لحظه یی به حال این ستمکشان بیندیشند و به خاطر پایان دادن به این وضعیت تکان دهنده وغیر انسانی  اجرائات لازم را روی دست گیرند.
در افغانستان امروز ملیونها کودک یگانه نان آورخانواده های شان هستند و هزاران کودک دیگر درپهلوی مادران محبوس خویش وبه خاطر جرم آنها سلب آزادی شده اند وعملاً در زندانها به سرمی برند و از داشتن هرگونه فرصتی برای آموزش و رفتن به مکتب و از هرنوع حق کودک محروم ا ند و با گذشت هر روز به تعداد آنان افزوده میشود ، مگر مقامات دولت تحت الحمایه و حامیان سرمایه دار ایشان با بی تفاوتی تمام این کودکان محروم را تماشا و نظاره مینمایند و لحظه یی هم به خاطر حل این معضل نمی اندیشند.
همه میدانند که در افغانستان بیشتر از هشتاد درصد از شهروندان و به خصوص معلمین، کارمندان، کارگران ومستخدمین دولتی درحالت بی سرپناهی و خانه به دوشی به سر میبرند در حالیکه مقامات تازه به دوران رسیدۀ دولت پوشالی به گونه یی مافیایی و چپاولگرانه هزاران هکتار از زمینهای رهایشی ملکیت عامه را به عناوین مختلف غصب و به قیمتهای گزافی بالای چپاولگران کوچکتر از خودشان که در نتیجۀ غصب و نهب بخشهای دیگری از دارایی های عامه صاحب مال و مکنت و سرمایه شده اند به فروش میرسانند. لذا بی سرپناهی و خانه به دوشی یکی دیگر از دشواری ها و معضلات اجتماعی و اقتصادی کشور را تشکیل میدهد و ایجاب مینماید تابه خاطر حل آن اقدامات جدی و عملی صورت گیرد.
 مسألۀ کوچی ها که بیشتر از یک و نیم میلیون ازباشنده گان افغانستان را تشکیل میدهند به یک زخم ناسور و یک معضلۀ جدی تبدیل شده است و باعث تنشها و برخوردهای مسلحانۀ قومی میان مردم ما گردیده و کماکان ادامه دارد، مگر دولت افغانستان و حامیان بین المللی آن  به این معضله توجهی نکرده و نمی کنند، و این در حالیست که در افغانستان هزاران هکتار زمین قابل زرع و سکونت در اختیار دولت است و میتوان آنان را به بسیار سهولت إسکان داده و جا به جا ساخت.
در نتیجۀ جنگها ، انتقام کشی ها و عقده گشایی های سه دهۀ اخیر ملیونها افغان به علتهای گوناگون وادار به ترک خانه و کاشانۀ شان شده و به اقصی نقاط جهان و به خصوص کشورهای پاکستان و ایران پناه برده و اقامت گزیده اند. پناه گزینانی که در پاکستان و ایران به سر میبرند از حقوق پناهنده گی کاملا محروم بوده و در وضعیت ناهنجار و رقتباری قرار دارند، همچنان بسیاری از پناهنده گان افغان در اروپا و سائر نقاط جهان در حالت بی سرنوشتی به سر میبرند که ایجاب مینماید تا دولت افغانستان و حامیان خارجی آن به خاطر دفاع از حقوق آنان با دولتهای ذیربط به گونه یی جدی وارد مذاکره شده و زمینه های لازم را جهت بازگشت آبرومندانۀ آنان فراهم نمایند.
به همه گان روشن است که افغانستان یکی از بزرگترین تولید کننده گان مواد مخدر در جهان بوده و سالانه صدها تن تریاک و هیرویین از این کشور به سراسر جهان ارسال میگردد. پس جای شک نیست که در عقب این تجارت بزرگ و پر درآمد دست مافیای جهانی مواد مخدر دخیل بوده و در میان تمام طرفهای درگیر از مقامات دولت دست نشانده گرفته تا حامیان بین المللی آن و حلقات بالایی طالبان ، از نفوذ و مؤثریتی برخوردار است و همکاری آنان را با خود دارد. ما ضمن تقبیح این عمل زشت و ضد انسانی از تمام طرفهای درگیر جدا تقاضا مینماییم تا به خاطر منع کشت، تولید و ترافیک این مواد به گونه یی عملی و صادقانه اقدام نمایند.
ما اشتراک کننده گان این گردهمایی و حرکت اعتراضی به این باوریم که خواستها و مطالبات فوق الذکر آرمانهای مجرد و انتزاعی روشنفکرانه نبوده بلکه نیازهای عاجل، مبرم و حیاتی مردم رنج دیدۀ افغانستان میباشد که بایستی هرچه زودتر به آن توجه و رسیده گی صورت گرفته و از ادامۀ آن جلوگیری به عمل آید.
کميتۀ تدارک اکسيون اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
16 اکتبر 2011
دعوتنامه
 سرنوشت مردم افغانستان بار دیگر در غياب آنها و نماينده گان واقعی شان توسط قدرتهای بزرگ درگير در قضايای کشور، متحدان منطقه يی و دولت فاسد، دست نشانده و فاقد مشروعيت با همراهی و همدلی چهره های منفور و معامله گر عرصه سياست، که کارنامه یی جز جنايت و واپسگرايی ندارند، در شهر بن آلمان رقم میخورد. سرنوشتی که نسل کنونی و آينده گان بايست سال ها بار آن را به دوش بکشند و بدان محکوم باشند.
 در "کنفرانس بن دوم" که در دسامبر سال جاری برگزار میشود، نماینده گان طالبان، حزب اسلامی گلبدین حکمتیار و گروه اسلامی حقانی در کنار برادران شان در قدرت حاکمه نیز حضور خواهند یافت. آنان نه تنها تحت نام «صلح و آشتی ملی» در قدرت سهیم می شوند، بلکه در تصمیم گیری های حساس و مهم که آیندۀ حاکميت سياسی کشور در آن رقم می خورد، به عنوان طرف اصلی اين معامله، با حمايت ضمنی ياران بين المللی و منطقه يی شان، حرف اول را خواهند زد.
 جای شک و ترديد نیست که بعد از این به اصطلاح صلح و آشتی معامله گرانه میان دولت کرزی و افراد و نیروهای تاریک اندیش فوق الذکر و همکاسه شدن اين نيروهای به غايت ارتجاعی و جنايتکار، مردم افغانستان به سر نوشتی بدتر از آنچه که در ده سال پيش با گوشت و پوست شان آن را تجربه کردند و در همين شهر بن و با دخالت مستقيم کشورهای غربی و متحدين محلی شان مهندسی شد، دچار خواهند شد. روی این اساس  و همانگونه که تجربۀ تاریخی نشان داده است، نقش جلسۀ "بن دوم" برای آیندۀ مردم افغانستان خیلی حیاتی و آینده ساز بوده و در آن سرنوشت مردم ، مخصوصاٌ زنان و کودکان، رقم خواهد خورد.
در این شرایط حساس و تاریخی وظیفۀ مبرم سوسیالیستها، چپ ها، نخبه گان، روشنفکران، دموکرات ها، جنبش های حق طلبانه و آزادی خواهانۀ زنان، جنبش فیمینستی و طرفداران حقوق بشر، شاعران و نویسنده گان خارج از کشور چیست؟
سکوت یا اعتراض؟!
 تا چه زمانی باید تماشاگر پاسيو این وقايع و مناظر دلخراش بود و هیچ عکس العملی از خود بروز نداد. با سکوت هيچ تغییر و تحول صورت نگرفته و نمی گیرد، بلکه اعتراض و دخالت و مشارکت آگاهانه و سازمان يافته مایۀ تغییر و تحول است. بناءً از همۀ شما مردم آگاه، آزاديخواه و معترض به وضع موجود و بربريت جاری، دعوت می کنیم که بیایید با هم و با اتحاد و همدلی این سکوت را در هم بشکنیم و صدای به گلو خفتۀ مردم دربند افغانستان را به گوش اشتراک کننده گان جلسۀ بن دوم و مهمتر از همه به گوش بشريت آزاديخواه در پهنۀ جهان با صدای رسا برسانیم و بانگ درآوریم:
"بازی  با سرنوشت   و   آیندۀ   مردم افغانستان   و   پا  مال کردن حقوق طبيعی آنان    دیگر  بس است!"

زنده باد صلح، آزادی و برابری!
نابود باد جنگ و جنگ افروزان غارتگر!



کمیتۀ تدارک حرکت اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
2011-11-10


     
برای معلومات بیشتر لطفاً به این شمارهً تیلفون و آدرس ایمیل با ما در تماس شوید.

0049 - 2234 27 68 45    - دفتر      Mobil- 0049  - 0160/5937066   حامدیوسف نظری

  0049   - 02347089552   Mobil –   0049 - 01718238137       خانه -- آقای عزیز صافی       


Kaweh-verlag@gmx.de
azzizde@yahoo.de

  
آدرس و تاریخ برگزاری میتنک اعتراضی علیه جلسه بن دوم:

روز دوشنبه تاریخ پنجم دسامبر 2011 م از ساعت 30،10 صبح الی30،14      بعد از  ظهر

Kunstmuseum Bonn
Friedrich-Ebert-Allee 2
53113
Bonn, Germany

۱۳۹۰ آذر ۹, چهارشنبه

خواهان اخراج آقازاده های مسولین جمهوری اسلامی از کشور انگلستان شویم

  با توجه به حمله اوباش بسیجی به سفارت انگلیس خواهان آن هستیم که تمامی فرزندان مسئولین حکومت جمهوری اسلامی را حتی آنها که تابعیت دوگانه دارند را از انگلیس و تمامی کشورهای دیگر اخراج کنند و اسامی آنها و مقدارپول آنها را در بانکها و مقدار املاک ودارائی های آنها  در انگلیس و تمامی کشور های دیگررا نیز منتشر کنند.
 اکنون سئوالاتی مطرح است از جمله آنکه دولت انگلیس به چه دلیل آگاهانه به فرزندان جنایتکار جمهوری اسلامی تابعیت دوگانه داده است ? چه رابطه پنهانی  بین مسئولین نظام جمهوری اسلامی و دولت انگلیس وجود دارد? در مقابل حضور گسترده فرزندان رژیم چه امتیازاتی به دولت انگلیس داده شده است ? اگر حکومت اسلامی بهشت روی زمین است چرا فرزندان مسلمان نظام اسلامی در خارج از کشور بسر می برند ? با توجه به اینکه تنها در کشور انگلیس بیش از 500 نفر از فرزندان خانواده مسئولین نظام جمهوری اسلامی زندگی می کنند( تازه اگر آمار واقعی بیشتر نباشد) بنابراین در تمامی دنیا چه تعداد از فرزندان و وابستگان فامیلی عوامل رژیم در خارج هستند ? اگر در هر کشوری به طور میانگین 500 نفر از فرزندان مسئولین رژیم اقامت داشته باشند و چند برابر آن اقوام و وابستگان فامیلی آنها نیز در کنارشان باشد بنابراین در مجموع چند ده هزار نفر از آنها در خارج از کشور هستند? اگر هر کدام از آنها تنها 3 میلیون ایرو با خود برده باشند و در مواردی 3 میلیارد ایرو بنابراین چه مقدار از سرمایه کشور از ایران خارج شده است ? این همه پول دزدی شده از سرمایه کشور چه خسارات مالی و جانی را برای مردم ایران به همراه آورده است ? این پولهایی که باید در اختیار محرومین, بی خانمانان ,ریشه کن کردن فقر, آموزش و پرورش رایگان و بهداشت و درمان رایگان باشد توسط آقازاده های مقامات کشور اسلامی به یغما رفته است.
فرزندان و وابستگان رژیم  که در واقع لابیست های سیاست های جمهوری اسلامی در خارج از کشورهستند که همچنین اپوزسیون را شناسائی و ترورکرده اند مانند ترور غلام کشاورز, شاپور بختیار ,فریدون فرخ زاد ,قاسملو , ترور میکونوس و.....وشناسائی افراد عادی که با سیاسیون ارتباط دارند. عوامل رژیم در خارج از کشور پیش برنده سیاست ارعاب و فشار بر علیه ایرانیان خارج از کشور و در صورت لزوم حامی و پشتیبان سیاست تروریسم بین المللی هستند


۱۳۹۰ آذر ۸, سه‌شنبه

مطالب وبلاگ علیا ماجد المهدی

 

فن عاري 

رقصة الضفادع 

بيان هام 

من مذكرات بنات مفروسة 

اتهمت بالجنون 

المتحولون 

قلة أدب!ه 

ذبح الأطفال خلف النقاب 

مذبحة الخنازير مايو 2009

نموذج من شباب الإخوان السو

Face double

الدنيا ربيع و الجو بديع.. فتح لي كل المواضيع

الصلاة أم لعب الكرة؟

مدد يا عريان مدد!ه

Black & white 

تحريم صوت الحياة

I'm bringing s***** back

 الإنسان و الروبوت و العرعور 

و لكنها تدور 

تجارة ولامنطق 

إنفجار في منطقة الحسين... من المسئول

الهوا طاير طاير ,يلعب بهالضفاير؟؟؟؟؟!!!!!ه 

اسلم تسلم

رسائل "حضانة البستان" العنصرية

Happy Valentine و إنكادوا يا عرعر

بنفسجونيا العظمي

الجانب الآخر من السور 

Athiest bus campaign & a sorrowful comparison

من مذكراتي... ما بعد نقطة الغليان 

لا يهون الوطن إلا علي من لا كرامة له

عندما ينشق القمر مع الجمجمة فيفر المخ هاربا 

مأساة البطاطس

طرق الركن ال"ذكية"ه 

الحرية... نسيم الروح 

علاج التخلف العقلي و العرعرينا الحادة 

ذكاء الكلاب

فلسطين.. وطن يئن بين نيران الحرب المقدسة

عيد شجرة سعيد يا مصر 

Taking a zero is being a hero when

معادلة منطقية لرافضي المنطق

كارهي الفن و الإنطلاق ... كارهي الجمال

لن يعميني حبك

لماذا أخترت أن أكون نباتية

القمامة في كل مكان

يا عيني علي الإختراعات! ه 

آه يا زمن

لن أترك علامات إستفهام ورائي

ویدئو مبارزات انقلابیون مصر با ارتش و متن دو مصاحبه با نوال السعداوی در میدان التحریر



دکتر نوال سعداوی نویسنده  چپگرای مصری که در ایران با کتاب تحقیقی و نقادانه اش؛ "چهره عریان زن عرب"، شهرت و محبوبیت یافته است، این روزها از هر فرصتی استفاده می کند تا نسبت به "شتاب در امور سرنوشت ساز مصر" هشدار دهد.
نوال سعداوی  فمنیست، فعال اجتماعی و پزشک شهیر مصری  دوشادوش جوانان مصری در تظاهرات شرکت کرده و می‌گوید:«من بسیار خوشحال هستم، من 80 سال سن دارم و از اینکه زنده ماندم تا این روزها را ببینم خوشحالم. من رویای این انقلاب را دیده ام! من هر روز در تظاهرات خیابانی قاهره شرکت می کنم»

 بسیاری از کتاب‌های نوال السعداوی در طول رژیم « حسنی مبارک» ممنوع چاپ بود اما خود او می‌گوید.:«ین رژیم کتاب های مرا ممنوع کرد. اما جوانان کتاب های ممنوعه را خواندند و از هر موقعیتی برای اعتراض و سازماندهی خود در طول این سالها استفاده کردند. هر انقلابی لحظه اش را خود بر می گزیند، اکنون زمان انقلاب ماست»

نوال نویسنده‌ایست که با پرسش‌های بسیار در خصوص در حاشیه ماندن زنان عرب کتاب‌های بسیاری را به نگارش درآورده است. رمان‌هایی چون « دو زن در یک زن» ، « خاطرات یک زن پزشک»،«زنی در نقطه صفر » و کتاب‌هایی چون«مساله سیاسی و جنسی زن مصری»،« زن در جهان عرب»و «چهره عریان زن عرب» سهم بسیار زیادی در روشن نمودن افکار مردم خود داشته‌است. 

او می‌گوید:«این انقلاب صدای مردمی است که علیه بیکاری، فقر و سرکوب مبارزه می کنند. مبارک سقوط خواهد کرد چون این خواست مردم مصر است.»

نوال در پاسخ خبرنگار رادیوی سوئد در مورد رهبری آینده مصر می‌گوید:« مردم مصر خودش رهبرانش را انتخاب خواهند کرد.»  سعداوی دراین روزها بر این امر که خواست های مردم مصر سیاسی، اجتماعی و طبقاتی است و ربطی به بنیادگرایان اسلامی ندارد تاکید می کند.(این مصاحبه با رادیو سوئد مربوط به 10 ماه پیش است ) 


نوال السعداوی: آزادی با قدرت مردم کسب می شود. انقلاب يعنی همين
انتخاباتی که نتايجش پشت ميز توسط ارتش ، اخوان المسلمين و آمريکا تعيين شود دمکراسی نيست. نتيجه انتخابات بايد در اين ميدان و با انقلاب تعيين شود


نوال السعداوي، نويسنده ، فعال اجتماعی و از مدافعان حقوق زنان که نقش فعالی در مبارزات مردم مصر دارد ديشب مستقيما از ميدان تحرير در مصاحبه ای تلويزيونی با سيسيليا گرالد مجری برنامه «آگندا» ی تلويزيون سوئد شرکت کرد که ترجمه آنرا ميخوانيد

سيسيليا گراند: در مصاحبه ای که با نوال السعداوی مسقيم از ميدان تحرير داشتم وی در ارتباط با انتخابات مصر گفت:

ما ميخواهيم انتخابات عقب بيافتد. ارتش، اخوان المسلمين و آمريکا فشار می آورند تا انتخابات فردا برگزار شود. اما مردم ميگويند نه. نه به ارتش، نه به اخوان المسلمين، نه به آمريکا و اسرائيل. اين اعتراضات اخوان المسلمين را افشا کرد که نخواستند در آن شرکت کنند. زيرا آنها ميخواهند فردا انتخابات برگزار شود و در پارلمان اکثريت را کسب کنند. برای آنها سرنوشت کشور اهميتی ندارد، درست مثل ارتش و آمريکا.
اين انقلاب دوم است، درست مثل انقلاب اول در ژانويه و فوريه مردم ميگويند نه به ارتش ، نه به تنتاوی و آمريکا و نه به انتخابات در موقعيت کنونی. مردم خواستار اين هستند که يک شورای انقلابی متشکل از نمايندگان مردمی که به خيبانها آمدند تشکيل شود.

سيسيليا گراند: فکر ميکنيد انتخابات الان درست نيست؟ فکر نميکنيد که انتخابات به انتقال به دمکراسی منجر شود؟
نوال السعداوی: نميتوان انتخابات داشت زمانی که مردمی که در ميدان تحرير جمع شده اند آنرا نميخواهند. معنای دمکراسی چيست؟ دمکراسی يعنی مردمی که در اينجا جمع شدند. انتخاباتی که نتايجش پشت ميز توسط ارتش ، اخوان المسلمين و آمريکا تعيين شود دمکراسی نيست. نتيجه انتخابات بايد در اين ميدان و با انقلاب تعيين شود.

سيسيليا گراند: بهاری که گذشت به انقلاب بسيار اميدوار بوديد، الان چه احساسی داريد؟
نوال السعداوی: الان اميدوارترم، من اعتقادم را به مردم از دست نمی دهم. مردم بسيار عظمت دارند. و اکنون در ميدان هستند. چادرها را ببين، در اين هوای سرد در چادرها ميخوابند، عليرغم تيراندازی بسويشان و درد سرهای ديگر. خونهای زيادی ريخته شد، بسياری کشته شدند، جوانان زيادی بينايی خود را از دست دادند. اما ما از چيزی نمی ترسيم.

سيسيليا گراند: در انقلاب اول ارتش را بعنوان يک قهرمان نگاه ميکردند، نظرتان الان در مورد ارتش چيست؟
نوال السعداوی: ما هرگز طرف ارتش نبوديم، اشتباه بزرگی بود که اجازه داديم حسنی مبارک قدرت را به ارتش واگذار کند. ما نميخواهيم توسط ارتش اداره شويم. ما ميخواهيم يک شورای انقلابی تشکيل شود و اداره امور را بدست بگيرد. ما خواهان يک دولت سکولار و غير نظامی هستيم ، نه دولتی نظامی يا مذهبی.

سيسيليا گراند: هزاران تظاهر کننده دستگير شدند. نظرتان در اين مورد چيست؟
نوال السعداوی: آنها بايد آزاد ميشدند، چرا انقلابيون را دستگير کرده اند؟ چرا جوانان انقلابی را محاکمه ميکنند؟ چرا آنها را در دادگاههای نظامی محاکمه ميکنند، در حاليکه مبارک و اطرافيانش را در دادگاه معمولی محاکمه کردند؟ بسيار مضحک هست. انقلابيون اين را نميپذيرند. يکی از خواسته ها نيز آزادی تمام دستگيرشدگان می باشد. همچنين هيچ دادگان نظامی حق محاکمه غير نظاميان را ندارد. حسنی مبارک که يک نظامی بود و ذخيره مالی کشور را به غارت برد در دادگاه نظامی محاکمه نشد اما جوانانی را که در تظاهرات صلح آميز شرکت ميکنند در دادگاههای نظامی محاکمه ميکنند.

سيسيليا گراند: فکر ميکنيد که ارتش آمادگی کناره گيری از قدرت را دارد؟
نوال السعداوی: البته، بله، زيرا قدرت مردم بسيار سنگين تر از قدرت ارتش هست. البته آزادی بايد توسط خود مردم کسب شود. ما انتظار اين را نداريم که ارتش به ما آزادی بدهد. آزادی با قدرت مردم کسب می شود. انقلاب يعنی همين.

سيسيليا گراند: شما بعنوان يک نويسنده مشهور چه تاثيری ميتوانيد در جريان حوادث بگذاريد؟
نوال السعداوی: طرف مردم باشم و صدای شان را به گوش برسانم. فعالين سياسی و احزابی وجود دارند که مشغول چانه زنی با ارتش می باشند، درست مثل زمانی که با حسنی مبارک مذاکره ميکردند، در حاليکه اينجا در ميدان تحرير مردم کشته می شوند. نقش ما اين هست که صادق و بی پرده آنچه را که فکر ميکنيم و وجدان حکم ميکند بيان کنيم و برای ارزش ها، عدالت و آزادی بجنگيم و درباره خواسته های انقلابيون بنويسيم. نه اينکه با شرکت دريک انتخابات عجولانه جايی در پارلمان برای خودمان جستجو کنيم. يا در پی کسب اکثريت بوده و يا بخواهيم رئيس جمهور شويم. ما نبايد در شرايط کنونی به پست وزارت و يا موفقيت های شخصی و فردی فکر کنيم. ما بايد با مردم باشيم و همراه آنها بجنگيم و يا بميريم.


خواست آزادی وبلاگ نویسان و 12000 نفر زندانی مصری را فریاد کنیم


۱۳۹۰ آذر ۶, یکشنبه

خواست آزادی وبلاگ نویسان و 12000 نفر زندانی مصری را فریاد کنیم




کمتر از یک روز به برگزاری انتخابات پارلمانی مصر باقی مانده است، اما بیش از یک هفته است مصری ها بر انحلال شورای نظامی حاکم تاکید می ورزند و کمال جنزوری، نخست وزیر منتصب این شورا را نمی پذیرند.

معترضان، آقای جنزوری، نخست وزیر سالهای ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ دوران ریاست جمهور حسنی مبارک را نماینده و صدای مردم نمی دانند.

مصری ها که ۲۲ بهمن، حکومت حسنی مبارک، را برانداختند، خواهان حکومت مردم بر مردم و انتقال کامل قدرت از ژنرال ها به غیر نظامیان مورد اعتماد خود هستند و در این راه تنها در یک هفته گذشته بیش از سه هزار زخمی و ۴۲ نفرکشته داده اند. 

ازماه مارس تا کنون 12000 در دردگاه های نظامی محاکمه و زندانی شده اند.آنها که در میدان التحریر بسر می برند
به خاطر تمامی کسانی است که زندانی ارتش میباشند.

  Alaa Abd El Fattah



این وبلاگ نویس زندانی 30 ساله به علت آنکه در دادگاه نظامی حاضر نشد از 30 اکتبر در زندان بسر می برد. مادر این وبلاگ نویس زندانی در اعتراض به زندانی شدن فرزندش 2 هفته است که دست به اعتصاب غذا زده است.



maikel nabil




این وبلاگ نویس زندانی از ماه مارس به علت انتقاد از ارتش مصر به زندان افتاده است.
“مایکل نبیل” وبلاگ نویس مصری به دلیل انتقاداتی که در وبلاگ خود به ارتش مصر وارد کرده بود، در دادگاه نظامی به سه سال زندان محکوم شد. 




مایکل نبیل وبلاگ نویس مصری را آزاد کنید




این وبلاگ نویس زندانی از ماه مارس به علت انتقاد از ارتش مصر به زندان افتاده است.“مایکل نبیل” وبلاگ نویس مصری به دلیل انتقاداتی که در وبلاگ خود به ارتش مصر وارد کرده بود، در دادگاه نظامی به سه سال زندان محکوم شد.



حقوق المرأة فى الدولة الأسلامية









free maikel nabil

چگونه دوشنبه های اعتراض را عملی و رادیکال کنیم?


چگونه دوشنبه های اعتراض را با توجه به رعایت نکات امنیتی می توان عملی و رادیکال کرد ?

ابتدا باید رژیم را به مرحله آماده باش دائمی بکشیم تا بتوانیم دستگاه سرکوب را خسته و سردرگم کنیم و به این منظور باید حضور و فعالیت ما دائمی باشد و با توجه به اصل غافلگیری از خلا امنیتی در مناطق مورد نظر در جهت ضربه زدن بهتر, آنهم در
نقاط بیشماری از مراکز شهر بتوانیم بهره ببریم. دشمن نباید بداند که ضربه از کجا و چه موقع بر پیکرش وارد خواهد شد. هر 2شنبه هر کسی که معترض است و خواست تغییر رژیم را دارد می تواند صرفا با حضور در نقاط پرجمعیت حضور پیدا کند. در اینگونه شیوه مبارزاتی با همان سر و وضع همیشگی و بدون بردن نماد خاصی که جلب توجه کند باید حضور پیدا کنیم در واقع تغییر آنچنانی لازم نیست که در روند زندگی ایجاد کنیم فقط باید قدم زدن یا خرید خود را در نقاط پر جمعیت شهر انجام دهیم آنهم مخصوصا در روزهای 2شنبه ولی با این حال سعی کنیم که فردی حضور پیدا نکنیم و با جمعی از دوستان خود برویم تا که چنانچه در منطقه محل حضور مردم زمینه شروع اعتراضات فراهم بود بتوانیم تاثیر بیشتری داشته باشیم به عنوان جمعی متشکل و از طرفی دیگر امنیت ما بیشتر تامین خواهد شد.
به لحاظ تبلیغی باید خبر رسانی کرد و به هر طریق ممکن خبر رسانی کنیم و به دوستان و مردم محل زندگی خود شروع حضور در خیابانها را اطلاع دهیم ولی اینبار حضور در نقطه مشخصی نیست که رژیم بتواند خود را برای سرکوب متمرکز کند بلکه هر جایی که جمعیت زیاد هست مکان مناسبی برای حضور ما می باشد.شاید در این شیوه مبارزه چند هفته اول هیچ اتفاقی نیفتد ولی مهم این است که این روز در بین مردم جا بیفتد و رژیم هر هفته نیروهایش را آماده می کند ولی نمی داند کدام هفته و در کدام نقطه شهر اعتراضات شروع خواهد شد. در این شکل مبارزه ما زندگی عادی خود را داریم ولی رژیم در حالت عادی بسر نخواهد برد ودر یک حالت انتظار و آماده باش بسر خواهد برد علاوه بر اینکه نمی داند کدام دوشنبه و در کدام نقطه شهر اعتراضات و خشم مردم شعله ور خواهد شد.



در پایان تاکید می کنم که این مطلب برای کسانی است که تصمیم خود را گرفته اند که به خیابان بروند و اگر شرایط مناسب بود با رعایت مسائل امنیتی,  هر اقدامی را که درست تر, منطقی تر و کم خطر تر بود را انجام دهند چراکه شرکت یا عدم شرکت یک تصمیم فردی است و من در این زمینه به کسی نمی گویم که چه باید بکند.

۱۳۹۰ آذر ۵, شنبه

رزمایش 50 هزار نفری بسیجیان در تهران و رابطه آن با انفجارات انبار موشکی اخیر و جریان انحرافی


زمانی که انبارموشکی سپاه پاسداران رژیم منفجر شد من نوشتم که :  "چنین انفجار مهیبی نشانه اقتدار پوشالی و ضربه پذیری رژیم است چراکه انفجارهای مهیب  انبار موشکی سپاه پاسداران هر چه که علت آن باشد ولی مسلما برای رژیم نتیجه اش باخت , باخت بود. علت آن , چه سهوی باشد و چه عمدی , نشان می دهد که رژیم پوشالی تر از آن چیزی است که تصور آن می رود. رژیم با برگذاری مانورهای گوناگون جنگی و صرف هزینه های سنگین مالی تلاش می کند که اقتدار خود را به نمایش بگذارد حال آنکه این حادثه نشان داد که رژیم توانائی حفظ انبار های موشکی خود را ندارد تا چه برسد که بخواهد از آنها استفاده کند. "

بنابراین علت برگذاری چنین مانوری در جهت نشان دادن اقتدار نظامی رژیم است چراکه بعد از انفجار انبار موشکی رژیم و کشته شدن ده ها سپاهی اینک رژیم تلاش می کند که چهره اقتدار بر باد رفته را ترمیم کند و برای مخالفین داخلی , خارجی و رقبای داخلی مانند جریان انحرافی خط و نشان بکشند چراکه رئیس ستاد کل نیروهای مسلح سرلشکر حسن فیروزآبادی در این همایش نظامی گفت: "بسیجی انحراف را تحمل نمی کند.

 وی در ادامه با تاکید بر اینکه انتظار از بسیجیان در شرایط امروزی این است که تقوای پرهیز و ستیز داشته باشند گفت: تقوای پرهیز ممانعت از انحراف از ولایت فقیه، نظام و خطوط اصلی تعیین شده از سوی رهبری است که بسیجی در هر کجا که چنین انحرافی بوجود آید در مقابلش می ایستد و انحراف را تحمل نمی کند.  سرلشکر فیروزآبادی افزود: در تقوای پرهیز، وقتی بسیجی در جامعه حضور دارد به مسیر انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی ایران که از سوی ولی فقیه ترسیم می شود به طور کامل و بدون انحراف ادامه می دهد و البته انحرافهای خیلی جزئی اهمیتی ندارد و با امر به معروف و نهی از منکر این موارد را اصلاح می کند؛ اما انحراف از اصل ولایت فقیه، نظام جمهوری اسلامی ایران و خطوط اصلی راهبردی را که از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی ترسیم شده است، تحمل نمی‌کند و جلوی انحرافات می‌ایستد.
سرلشکر فیروزآبادی افزود: استراتژی بت شکنی بسیج امروز کمر آمریکا و صهیونیست‌ها را شکسته است و هر کس به فکر تجاوز به کشور ما باشد باید قبل از آن خود را آماده دریافت سیلی های مستحکم و مشت‌های قدرتمند ارتش، سپاه، بسیج و ملت بزرگ ایران اسلامی بکند. 

سرلشکر فیروزآبادی با بیان اینکه رزمایش 50 هزار نفری بسیجیان استان تهران با شعار ائتلاف جهانی اسلامی و پشتیبانی از بیداری اسلامی و مستضعفان به پاخاسته در جنبش تسخیر وال استریت و مخالفان ابرسرمایه داری در غرب برگزار شده است، نشان می دهد بسیج نهادی همیشه هوشیار و بیدار است.


 " به گزارش خبرنگار مهر، علی ابوالحسنی دبیر رزمایش 50 هزار نفری فدائیان انقلاب جهانی اسلام که امروز صبح در مقابل لانه جاسوسی آمریکا برگزار شد، گفت: ما بسیجیان همواره برای دفاع از اسلام و ایران آماده بوده و کفن خود را پوشیده ایم و از هیچ تهدیدی هراس نداریم.
وی به رزمایش امروز اشاره کرد و گفت: ما با این همایش آمادگی خود را به دنیا نشان دادیم.

ابوالحسنی با اعلام اینکه حضور بسیجیان در این همایش فراتر از انتظار ما بود، تصریح کرد: دشمن بداند این جا عراق و افغانستان نیست و در صورت تعرض آن چیزی را که از آسمان مشاهده خواهد کرد فرش قرمز پیش پای او نخواهد بود بلکه جوی خون سربازانش خواهد دید.

وی با اعلام اینکه هر حرکت خطایی را با قدرت و صلابت پاسخ خواهیم داد، گفت: همایش امروز حرکتی در حمایت از بیداری اسلامی در منطقه و جهان به شمار می رود که ما بدین وسیله  برای پشتیبانی از آنها اعلام آمادگی کردیم. "


البته اینبار برای جریان فتنه خط و نشان نکشیدند چراکه فکر می کنند توانسته اند اعتراضات مردمی را مهار کنند حال آنکه فنر خشم مردم حسابی فشرده شده است و به موقع دودمان رژیم را بر باد خواهد داد.


البته معلوم نیست که چرا برای خط و نشان کشیدن برای جریان انحرافی و یک جنگ احتمالی مانور ضد شورش می دهند . احتمالا می خواهند با تفنگ پینت بال 

به سمت اجنه مربوط به جریان انحرافی یا به سمت ناوهای هواپیما بر شلیک کنند چراکه از انبار موشکی برای تخریب انبار مهماتشان استفاده می کنند.